Na wat wikken en wegen, hebben we voor de leefruimtes een
tegelvloer gekozen. Voor de slaapkamers wilden we iets warmers en dat is
uiteindelijk laminaat geworden. Budget- en onderhoudsvriendelijk, en toevallig
op het goede moment een mooie vloer gevonden in de Brico. (Als dat maar goed
afloopt, hoor ik u denken … wij ook ☺!)
Maar er was niet meer genoeg op voorraad in het rek achter
het voorbeeldpaneel, zo gaat dat dan. Met z’n zessen, bijna middag, met nog een
trip naar het warenhuis voor de boeg, en er stond een lange wachtrij aan het
onthaal, alwaar de vloer besteld moest worden. Gelukkig is de Brico in
Vilvoorde open tot 20u, dus het plan dat ik ‘s avonds terug zou gaan, alleen en
met een nauwkeurigere berekening van de benodigde oppervlakte in het achterhoofd,
kwam snel op de proppen.
Om twintig voor acht sta ik daar dus aan het onthaal, lekker
rustig, klaar om te bestellen. Na enkele minuten krijg ik de juiste medewerker
te pakken en ik toon trots onze keuze. Ze schuift het voorbeeldpaneel aan de
kant en vraagt of de pakken erachter de juiste zijn. Euhm, tja, als die achter
het voorbeeldpaneel liggen, dan zou ik hopen van wel, dacht ik zo. Voor de
zekerheid controleert de alerte dame dit even en zowaar, het zijn de verkeerde!
Dan, in een moment van winkelmagie, verwisselt ze ons voorbeeldpaneel met dat
ernaast en hopakee, nu staat het voorbeeldpaneel voor het juiste rek. Een rek met heel wat meer pakken laminaat. Die dekselse
klanten toch, zomaar de voorbeeldpanelen verwisselen…
“Hoeveel pakken heeft u nodig?”
“Klopt het dat je 10% snijverlies moet rekenen?” is mijn
wedervraag.
“Euhm, …, ja dat klopt!” Ze knikt overtuigend, maar ik hoor
de twijfel in haar stem.
“45 pakken!” Ik ben iets beter in het veinzen van mijn
overtuiging ☺.
De dame begint zonder dralen de eerste stapel te tellen: “1,
2, 3, ..., 12, 13”. Aangezien de vier stapels in het rek even hoog waren, wist
ik intussen dat er meer dan genoeg pakken beschikbaar waren, maar de ijverige dame telt
rustig verder: “14, 15, ..., 25, 26”
“27, 28, 29, ...” Stapel drie moet er ook aan geloven.
Een stukje in stapel vier meldt ze trots “45! Ze moeten niet
besteld worden! Neemt u ze meteen mee?”
“Ja hoor!” Opnieuw geen spoor van twijfel in mijn stem. Nog
niet...
De dame toont mij waar ik een kar met platte bodem kan vinden.
Ik spurt naar de auto voor mijn winkelkarjeton. Spurten, want het liep intussen
al tegen het sluitingsuur aan.
Drie stapels van 15 pakken naast mekaar op de kar, makkie,
denk ik. Helaas passen er maar twee pakken naast mekaar. Even proberen of ik,
als ik de pakken in de breedte op de kar leg, nog door de gang kan rijden
zonder de halve winkel mee te sleuren. Niet dus. De pakken 23 hoog stapelen,
lijkt me niet echt stabiel, dus ik besluit het hele zootje in twee keer te
verhuizen naar de auto.
Stapelen maar, 15 hoog, twee stapels. Na 3 pakken trek ik
mijn sjaal, uit. Na nog eens 2 pakken volgt ook mijn vest. Even later sjees ik
met de eerste 30 pakken door de winkel. Het is ongetwijfeld al 20u nu. Onderweg
passeer ik een andere medewerker, die behulpzaam vraagt of het lukt.
“Ja hoor, maar ik moet nog wel terugkomen voor 15 andere
pakken!”
“Geen probleem, ik breng ze wel!”
Aan de kassa gekomen, haal ik mijn kortingskaart, een
kortingsbon en nog drie pakjes eco- en cadeau-cheques van de voorbije jaren
boven. De kassierster gaat ook aan het tellen. Zo’n 70 bonnen en een pincode
later stap ik trots buiten met het eerste deel van onze toekomstige vloer.
Alwaar ik vast kom te zitten in het gootje tussen de uitgang en de parking. De
stapels laminaat wankelen vervaarlijk. Vooruit, achteruit, links, rechts, ...
Uiteindelijk toch de kar gedraaid gekregen en achteruit weet ik het gootje te
overwinnen. Dan volgt een helling, die me niet eerder was opgevallen, maar die
nu meer dan een stevige uitdaging vormde, terwijl ik de kar met één hand duwde
en met de andere onze vloer probeerde te stabiliseren.
Net op dat ogenblik passeert de behulpzame man me vlotjes
met zijn automatische
transpallet. Dat was een betere tip geweest dan de kar met platte bodem. Hij ziet meteen het probleem, springt van zijn machine en komt meeduwen. Ik doe
de koffer open en bedenk me op dat ogenblik dat ik alleen maar van plan was
laminaat te
bestellen. Daarom staan
er 4 kinderstoelen in de auto, in plaats van 0. Maar ik ben hoopvol, hoewel het
nu al zeker over achten is want de rolluiken van de winkel zijn al even naar
beneden. Ik zwier de eerste autostoel uit de koffer en floep de zetel naar
beneden. Maar een pak laminaat is verbazingwekkend lang. Dus maak ik een kinderstoel
van de tweede rij los. Weliswaar met iets minder zwier, want ik begin me toch
een tikje ongemakkelijk te voelen. Met de kinderstoel aan de kant begin ik te
trekken aan alle haakjes en kleppen van de autostoel op de achterbank om deze
plat te krijgen. Het is trouwens de eerste keer dat ik dit doe. Je weet hoe dat
gaat. Jawel hoor! Floeps, daar gaat ie plat! Net genoeg plek voor één klein
stapeltje. Hmmm.
De behulpzame medewerker heeft al enkele pakken in de auto
geschoven, maar vraagt zich hardop af of alles er wel in zal raken, en of het
wel stabiel genoeg zal liggen om onbeschadigd te kunnen vervoeren. Is het niet
beter een andere dag terug te komen met een lege auto, of een camionette van de
winkel te gebruiken (gratis!)? Wellicht wel, maar ik doe toch nog een poging de
middelste autostoel leeg en plat te krijgen, in de intussen eerder ijdele hoop
toch al een aantal pakken mee te kunnen nemen. Dat plan mislukt en ik geef me
gewonnen. Onze vloer zal aan de kant gezet worden zodat ik hem later kan oppikken
met een Brico-busje.
De dame die de pakken was komen tellen, was er intussen
ietwat ongeduldig bij komen staan. Haar werkdag zit er in principe natuurlijk al even op (en ik heb daar absoluut begrip
voor, als ik had geweten dat ik meer ging doen dan alleen maar bestellen, was
ik natuurlijk vroeger gekomen). We begonnen met z’n drieën alles op de
transpallet te laden. Al die ijver wil ik gerust belonen met een grapje.
“Jullie komen toch mee de vloer plaatsen, hé ☺?” Ik wierp
voorzichtig een blik op de dame. Groen lachen, je kent dat wel, hé. Wel, ik heb
een nieuwe tint groen ontdekt! De behulpzame man bleek echter ook een
goedgemutste man te zijn. Hij kon mijn grapje best appreciëren. Even later
vertrekt hij met een volle transpallet.
Met de winkelkar is het nu terug vlot rijden en ik bied
aan ze naar binnen te brengen, zodat ik er ook meteen mijn jeton uit kan halen.
Niet dat ik daar zo aan verknocht ben, maar je begrijpt wellicht het gevoel om
op de parking van het warenhuis te staan met een kind aan elke arm en elk been,
met je laatste vrije vinger in een geldbeugel friemelend om te constateren dat
je geen gepast muntstuk meer hebt voor de winkelkar. No fun, dus die jeton die
mooi vastklikt in mijn sleutelhanger wil ik toch graag terug. Dus ik haast me
naar het karrenrek, alwaar ik constateer dat de pin van de volgende kar er met
geen mogelijkheid meer in te krijgen is. En mijn geliefde jeton er dus ook niet
meer uitkomt. Het hele gedoe begint nu toch wel op mijn systeem te werken. Maar
niet getreurd, daar is de behulpzame, goedgemutste man alweer, die met wat
gepruts de jeton er toch uit weet te toveren (zonder de pin van de volgende
kar, alweer een prachtig staaltje winkelmagie)!
Moe maar voldaan bedank ik iedereen uitvoering en keer ik
naar huis, weliswaar zonder vloer. Die haal ik volgende week wel op met het
busje!
