Busje komt zo

Na wat wikken en wegen, hebben we voor de leefruimtes een tegelvloer gekozen. Voor de slaapkamers wilden we iets warmers en dat is uiteindelijk laminaat geworden. Budget- en onderhoudsvriendelijk, en toevallig op het goede moment een mooie vloer gevonden in de Brico. (Als dat maar goed afloopt, hoor ik u denken … wij ook ☺!)

Maar er was niet meer genoeg op voorraad in het rek achter het voorbeeldpaneel, zo gaat dat dan. Met z’n zessen, bijna middag, met nog een trip naar het warenhuis voor de boeg, en er stond een lange wachtrij aan het onthaal, alwaar de vloer besteld moest worden. Gelukkig is de Brico in Vilvoorde open tot 20u, dus het plan dat ik ‘s avonds terug zou gaan, alleen en met een nauwkeurigere berekening van de benodigde oppervlakte in het achterhoofd, kwam snel op de proppen.

Om twintig voor acht sta ik daar dus aan het onthaal, lekker rustig, klaar om te bestellen. Na enkele minuten krijg ik de juiste medewerker te pakken en ik toon trots onze keuze. Ze schuift het voorbeeldpaneel aan de kant en vraagt of de pakken erachter de juiste zijn. Euhm, tja, als die achter het voorbeeldpaneel liggen, dan zou ik hopen van wel, dacht ik zo. Voor de zekerheid controleert de alerte dame dit even en zowaar, het zijn de verkeerde! Dan, in een moment van winkelmagie, verwisselt ze ons voorbeeldpaneel met dat ernaast en hopakee, nu staat het voorbeeldpaneel voor het juiste rek. Een rek met heel wat meer pakken laminaat. Die dekselse klanten toch, zomaar de voorbeeldpanelen verwisselen…

“Hoeveel pakken heeft u nodig?”

“Klopt het dat je 10% snijverlies moet rekenen?” is mijn wedervraag.

“Euhm, …, ja dat klopt!” Ze knikt overtuigend, maar ik hoor de twijfel in haar stem.

“45 pakken!” Ik ben iets beter in het veinzen van mijn overtuiging ☺.

De dame begint zonder dralen de eerste stapel te tellen: “1, 2, 3, ..., 12, 13”. Aangezien de vier stapels in het rek even hoog waren, wist ik intussen dat er meer dan genoeg pakken beschikbaar waren, maar de ijverige dame telt rustig verder: “14, 15, ..., 25, 26”

“27, 28, 29, ...” Stapel drie moet er ook aan geloven.

Een stukje in stapel vier meldt ze trots “45! Ze moeten niet besteld worden! Neemt u ze meteen mee?”

“Ja hoor!” Opnieuw geen spoor van twijfel in mijn stem. Nog niet...

De dame toont mij waar ik een kar met platte bodem kan vinden. Ik spurt naar de auto voor mijn winkelkarjeton. Spurten, want het liep intussen al tegen het sluitingsuur aan.

Drie stapels van 15 pakken naast mekaar op de kar, makkie, denk ik. Helaas passen er maar twee pakken naast mekaar. Even proberen of ik, als ik de pakken in de breedte op de kar leg, nog door de gang kan rijden zonder de halve winkel mee te sleuren. Niet dus. De pakken 23 hoog stapelen, lijkt me niet echt stabiel, dus ik besluit het hele zootje in twee keer te verhuizen naar de auto.

Stapelen maar, 15 hoog, twee stapels. Na 3 pakken trek ik mijn sjaal, uit. Na nog eens 2 pakken volgt ook mijn vest. Even later sjees ik met de eerste 30 pakken door de winkel. Het is ongetwijfeld al 20u nu. Onderweg passeer ik een andere medewerker, die behulpzaam vraagt of het lukt.

“Ja hoor, maar ik moet nog wel terugkomen voor 15 andere pakken!”

“Geen probleem, ik breng ze wel!”

Aan de kassa gekomen, haal ik mijn kortingskaart, een kortingsbon en nog drie pakjes eco- en cadeau-cheques van de voorbije jaren boven. De kassierster gaat ook aan het tellen. Zo’n 70 bonnen en een pincode later stap ik trots buiten met het eerste deel van onze toekomstige vloer. Alwaar ik vast kom te zitten in het gootje tussen de uitgang en de parking. De stapels laminaat wankelen vervaarlijk. Vooruit, achteruit, links, rechts, ... Uiteindelijk toch de kar gedraaid gekregen en achteruit weet ik het gootje te overwinnen. Dan volgt een helling, die me niet eerder was opgevallen, maar die nu meer dan een stevige uitdaging vormde, terwijl ik de kar met één hand duwde en met de andere onze vloer probeerde te stabiliseren.

Net op dat ogenblik passeert de behulpzame man me vlotjes met zijn automatische transpallet. Dat was een betere tip geweest dan de kar met platte bodem. Hij ziet meteen het probleem, springt van zijn machine en komt meeduwen. Ik doe de koffer open en bedenk me op dat ogenblik dat ik alleen maar van plan was laminaat te bestellen. Daarom staan er 4 kinderstoelen in de auto, in plaats van 0. Maar ik ben hoopvol, hoewel het nu al zeker over achten is want de rolluiken van de winkel zijn al even naar beneden. Ik zwier de eerste autostoel uit de koffer en floep de zetel naar beneden. Maar een pak laminaat is verbazingwekkend lang. Dus maak ik een kinderstoel van de tweede rij los. Weliswaar met iets minder zwier, want ik begin me toch een tikje ongemakkelijk te voelen. Met de kinderstoel aan de kant begin ik te trekken aan alle haakjes en kleppen van de autostoel op de achterbank om deze plat te krijgen. Het is trouwens de eerste keer dat ik dit doe. Je weet hoe dat gaat. Jawel hoor! Floeps, daar gaat ie plat! Net genoeg plek voor één klein stapeltje. Hmmm.

De behulpzame medewerker heeft al enkele pakken in de auto geschoven, maar vraagt zich hardop af of alles er wel in zal raken, en of het wel stabiel genoeg zal liggen om onbeschadigd te kunnen vervoeren. Is het niet beter een andere dag terug te komen met een lege auto, of een camionette van de winkel te gebruiken (gratis!)? Wellicht wel, maar ik doe toch nog een poging de middelste autostoel leeg en plat te krijgen, in de intussen eerder ijdele hoop toch al een aantal pakken mee te kunnen nemen. Dat plan mislukt en ik geef me gewonnen. Onze vloer zal aan de kant gezet worden zodat ik hem later kan oppikken met een Brico-busje.

De dame die de pakken was komen tellen, was er intussen ietwat ongeduldig bij komen staan. Haar werkdag zit er in principe natuurlijk al even op (en ik heb daar absoluut begrip voor, als ik had geweten dat ik meer ging doen dan alleen maar bestellen, was ik natuurlijk vroeger gekomen). We begonnen met z’n drieën alles op de transpallet te laden. Al die ijver wil ik gerust belonen met een grapje.

“Jullie komen toch mee de vloer plaatsen, hé ☺?” Ik wierp voorzichtig een blik op de dame. Groen lachen, je kent dat wel, hé. Wel, ik heb een nieuwe tint groen ontdekt! De behulpzame man bleek echter ook een goedgemutste man te zijn. Hij kon mijn grapje best appreciëren. Even later vertrekt hij met een volle transpallet.

Met de winkelkar is het nu terug vlot rijden en ik bied aan ze naar binnen te brengen, zodat ik er ook meteen mijn jeton uit kan halen. Niet dat ik daar zo aan verknocht ben, maar je begrijpt wellicht het gevoel om op de parking van het warenhuis te staan met een kind aan elke arm en elk been, met je laatste vrije vinger in een geldbeugel friemelend om te constateren dat je geen gepast muntstuk meer hebt voor de winkelkar. No fun, dus die jeton die mooi vastklikt in mijn sleutelhanger wil ik toch graag terug. Dus ik haast me naar het karrenrek, alwaar ik constateer dat de pin van de volgende kar er met geen mogelijkheid meer in te krijgen is. En mijn geliefde jeton er dus ook niet meer uitkomt. Het hele gedoe begint nu toch wel op mijn systeem te werken. Maar niet getreurd, daar is de behulpzame, goedgemutste man alweer, die met wat gepruts de jeton er toch uit weet te toveren (zonder de pin van de volgende kar, alweer een prachtig staaltje winkelmagie)!

Moe maar voldaan bedank ik iedereen uitvoering en keer ik naar huis, weliswaar zonder vloer. Die haal ik volgende week wel op met het busje!